In het kader van de expositie in februari en maart die Juuls Atelier in Coco-Mat Arnhem organiseert is er een folder gemaakt. De link naar bovenststaande folder kan u hier vinden. De papieren versie is te verkrijgen tijdens de expositie in Coco-Mat.

Inleiding bij de tentoonstelling van Juul Hogeling bij Coco-mat in Arnhem, februari 2019

Als haar zus volg ik het werk van Juul al een hele tijd.

Ze heeft zich als kunstenares veelzijdig ontwikkeld, maar er is één constante: haar gevoel voor kleur.

Van haar  vroegere werk zijn hier enkele voorbeelden aanwezig: expressieve werken, die bijna abstract zijn, maar altijd van mensen uitgaan. Haar kleuren zijn herkenbaar. Ze is – wat je noemt – een colorist.

Die kleuren worden mettertijd feller. Bovendien komen er collage-achtige elementen bij als krantenknipsels en uitgeknipte foto’s.

Die steeds fellere kleuren hebben veel te maken met haar reizen naar Midden-Amerika, Afrika en Azië: verre bestemmingen, vaak warm, waar ze, samen met haar man Robert, zo vrij mogelijk rondtrekt, op een gehuurde motor of scooter, het liefst buiten de grote centra. Want de natuur, daar en hier, in haar eigen tuin, speelt een belangrijke rol.

Dit alles vind je terug in haar recente werk, dat hier nu te zien is, bijvoorbeeld:

De oude man uit Cuba uit 2014 en Prinsesje Kenia uit 2015 Deze figuren zijn met veel clair-obscur geschilderd tegen een achtergrond van een vlak behang. Het behang  is kleurrijk en vol contrast. Het doet denken aan sommige exotische stoffen, die je op uitheemse markten kunt vinden. Bij beide werken is er een groot contrast te zien tussen de structuur van de plooien in de kleding en de achtergrond.

Deze twee werken én de volgende twee hebben iets gemeen; je ziet:

  • Eén frontaal afgebeelde figuur, driekwart of half afgebeeld; daardoor is er geen grond te zien
  • De figuur lacht of huilt niet, heeft weinig uitdrukking, een beetje als de tegenwoordige pasfoto
  • Er is een groot kleurcontrast te zien, met bijvoorbeeld de complementaire kleuren rood en groen.
  • Er bestaat ook een groot contrast tussen figuur en achtergrond, dat aan een collage doet denken
  • De figuur is illusionistisch geschilderd (drie-dimensionaal gemaakt) en lijkt daardoor ruimte in te nemen, terwijl de achtergrond veel vlakker is. Die achtergrond gaat langzamerhand veranderen en dat is , denk ik, een belangrijke ontwikkeling.

In de twee latere werken Jongen met mobieltje uit 2016 en Suus met kolibri uit 2017  komt de achtergrond als het ware tot leven: de figuren worden omlijst of omslingerd door de natuur, met lianen, planten en zelfs een kolibri. Bij de jongen met mobieltje is er nog een gedecoreerd lijstje over, maar ook dat wordt overlapt door het oerwoud. De menselijke figuren worden min of meer ingekapseld.

Bovendien is er bij deze werken (uit 2016 en 2017) de confrontatie tussen de westerse wereld en de tropische natuur: het mobieltje en het westerse meisje (dochter Suus) zijn het oerwoud ingekomen, en wat doen ze daar eigenlijk?

En dan dat laatste werk, met de raadselachtige titel: Why concrete uit 2019.

Hier is de achtergrond opeens eindeloos diep: een in de verte verdwijnende vlonder voert je in gedachten de verte in. Erop in contourlijnen getekende mannen in pak. Allemaal met mobieltje aan het oor, druk doende met zaken, lijkt het. Ze zijn vlak en ook onmannelijk roze. Twee lijken rechtsomkeerd te maken. Ze worden omlijst door een weelderig oerwoud. Ze lijken uit een wijde kale vlakte te komen, en de voorste kan niet verder het oerwoud in. Dan valt hij van de vlonder af. Hoort hij hier wel?  De wereld lijkt nu omgedraaid: de mannen zijn plat, de achtergrond is het meest reëel, is nu voorgrond geworden.

Waar gaat dit naar toe? Die vraag stelt Juul in haar begeleidende tekst ook. Ze maakt zich zorgen, en terecht. Dat blijkt misschien ook uit de werk. En dat zullen we graag nog verder volgen.